Eau d'Heure
Het Stuwmerenlandschap van de Eau d'Heure
Van economische noodzaak tot waterrecreatie
Water opslaan voor de scheepvaart
In 1973 ontwaakte Cerfontaine uit een diepe landelijke slaap. Dit Condruzisch dorp op de grens van Henegouwen en Namen werd door waterbouwkundige ingenieurs uitgekozen om er enkele stuwdammen te bouwen met als belangrijkste waterleverancier: de Eau d'Heure. Deze rivier ontspringt ten zuiden van Cerfontaine. Samen met enkele ruisseau's, stroomt de Eau d'Heure naar de Samber. Tussen de plooien van een onbewoond bosgebied werden de valleien afgedamd.
In 1978 was het zover: ingenieurs lieten de hoofd- en aangrenzende valleien van de rivier onder water lopen. De bouw van de stuwdammen viel zowat samen met het upgraden van de Waalse economische bedrijvigheid, die met het verdwijnen van kolen en staal nieuwe impulsen best kon gebruiken. De modernisering van de Samber en van het Kanaal Brussel-Charleroi pasten in die planning. De waterbevoorrading van beide kanalen kon door de rivieren in de buurt niet meer het ganse jaar door gegarandeerd worden. Oplossing: water verzamelen in stuwmeren en het laten lopen als het waterpeil op de vaarwegen te laag dreigt te worden.
Watersporters alom
Het stuwmerencomplex rond de Eau d'Heure omvat vijf meren: Lac de Féronval, Lac de l'Eau d'Heure, Lac du Ri Jaune, Lac de Falemprise en Lac de la Plate Taille. Dit laatste is met z'n 350 ha het grootste meer (ook van België).
Zeer snel kwamen allerlei watersporters zich uitleven op de grote wateroppervlakten. Er werd vis uitgezet om de vissers te plezieren, duikers kunnen de oorspronkelijke valleibodems verkennen, waterskiërs vinden het heerlijk rondjes te draaien op het water, op het meer van de Plate Taille staat er voldoende wind voor windsurfers en zeilers en je kunt met de Flott'Heure een rondvaart maken. Meer dan genoeg mogelijkheden om zich te vermeien in en op het water. Maar een ordening van alle wateractiviteiten drong zich op. Er werd een 'Association pour la gestion des lacs de l'eau d'heure' opgericht dat een onthaalcentrum bouwde vlak bij de grootste barrage.
Nog plaats voor natuurbeleving?
Mijn blijdschap kon niet op toen ik recent de twee bewegwijzerde fietspaden volgde die zo getrouw mogelijk de ingewikkelde kronkelingen van de meren volgde. Draaiend en kerend verschijnen er steeds weer verrassende uitzichten. Je beleeft er de natuur heel intens want daar fietsen is als wandelen door geurende bossen terwijl je uitzicht blijft houden op zwanen, eenden, koeten en waterkiekens langs de waterkant. Zij zoeken bij de zomerse drukte bij voorkeur kleine inhammen op, verdreven door het snelle geweld van de waterskiërs. Daar strijken soms meeuwen of eenden neer en laten het roerloze water eindeloos uitkringelen. Tot de zwerm plots klapwiekend opvliegt bij het minste verdachte geluid.
Een groot deel van de noordoever is opgeofferd aan Landal Greenparks die er tot aan de rand van het meer 253 vakantiewoningen, een supermarkt en een aquacentre met binnen- en buitenzwembaden neergepoot heeft. Vanaf de zuidoever zijn de witte villa's in de verte een streling voor het oog maar eens dichtbij besef je dat wéér een stukje natuur rond het meer onherroepelijk verloren gegaan is.
