De verovering van
het Britse eiland
Afwachten maar of de Britten er dezelfde mening zouden op nahouden.
Trouwens, kamperen was een totaal nieuwe ervaring voor mij. Tijdens al mijn vorige tochten nam ik mijn toevlucht tot break&breakfast, zimmer frei of chambre d’hôte met de bedoeling om bij de plaatselijke bevolking speciale weetjes te verzamelen die nergens in toeristische gidsen vermeld staan. Ergens diep in mij wist ik dat onder een tentzeil slapen mij wel zou ‘liggen’ vooral wegens het direct contact met de
aardbodem.
Toen ik in april een tent ging uitkiezen op een openluchttentenbeurs heb ik er
meteen een nachtje in geslapen, al ontdekte ik ‘s nachts dat ik iets essentieels vergeten
was : een zaklamp. Dit éénpersoonstentje (het allernieuwste concept uit Engeland
trouwens) is ruim en gerieflijk, met een grote kruip-in opening en met één flexibele
baar. Opzetten en afbreken is kinderspel en gebeurt in een mum van tijd, handig als je
elke nacht op een andere plek logeert.
Met tent, slaapgerief en keukengerei zijn we in juni enkele dagen gaan fietsen
in Zeeland. Zo konden we gewoon geraken aan het extra gewicht, alleen… in Zeeland ishet biljartvlak terwijl het Britse eiland heuvelachtig en bergachtig uitvalt. Zou ik met
mijn zwaarbeladen fiets al die steile hellingen aankunnen ? Zou ik na veertien dagen
niet uitgeput neerzijgen en onverrrichterzake moeten terugkeren ?
Al vanaf de eerste dag van dit weekendje Zeeland zag ik het niet zitten om met
Willy de plas over te steken. Hij schoot bij elke start als een pijl uit een boog vooruit
met een snelheid die voor mijn doen te hoog lag, zelfs met blote fiets kom ik nooit
boven de 20 km/u uit. Ik zag Willy van me wegglijden en ik dacht : dit is niet mijn stijl
om door het landschap te bewegen. Ik wil er elk moment van genieten, elke boom of
elke beek goed bekijken en dat kan niet als ik een hoge snelheid moet aanhouden. Ik
was vastbesloten mijn fietsstijl niet te veranderen. Een van de afspraken tussen ons was
dat de fietskaart op míjn stuurtas zou blijven, indien Willy er een hoger tempo wou op
nahouden, was dat zijn keuze. Maar vroeg of laat zou hij een of andere afslag missen en
verdwaald geraken, zoveel was zeker.
« We zullen er wel iets op vinden als ‘t zover is » wuifde hij luchtig m’n
bezwaren weg. Ik kon de gedachte dat we zo verschilden van temperament moeilijk
laten varen, maar goed, als hij het geen probleem vond...
Mijn Sustrans-project
Er zijn verschillende manieren om het Britse eiland in zijn lengterichting af te
fietsen. The Great Trip –zo is deze tocht in Groot-Brittannië bekend-- volbrengen is de
droom van alle Britse fietsers, net zoals alle moslims één keer in hun leven op bedevaart
naar Mekka trekken of zoals vele Vlamingen op pelgrimstocht gaan naar Santiago di
Compostella.
Deze End2end-tocht heeft vele varianten. Eerst is er uiteraard de kortste
verbinding tussen de meest zuidelijke plek, Point Liskeard in Cornwall en Duncan
Head, het meest noordelijk gelegen rotspunt. De tweede keuze is de ‘tegenovergestelde
diagonaal’ dit is van Dover in Zuid-Oost-Engeland tot Cape Wrath, het uiterst
noordwestelijke punt van Schotland : afstand 1500 km. De derde en meest populaire
verbinding gaat van Land’s End, het meest zuidwestelijke punt tot John O’Groats, het
uiterst noordoostelijke punt; daar doe je in de kortste versie ongeveer 1600 km over.
Deze E2E-route (end-to-end) werd uitgestippeld door de Cyclists Touring Club (CTC)
en is heel populair.
Ik had echter een ander idee. Ik zocht naar de mogelijkheid om enkele
Sustrans-routes aan elkaar te knopen.
vorige volgende